عبدالله بن مقفع اظهار داشت يك سال است در اطراف آيه ( 44 ) سوره هود « وَ قِيلَ يا أَرْضُ ابْلَعِي ماءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْماءُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ » مبهوتانه فكر مى نمايم ، و دانستم كه معارضه با قرآن ممكن نيست زيرا در مقابل يك آيه آن عاجز شدم تا چه رسد به بيشتر ! در اين اثناء كه همه متحيّر و سرگشته بودند حضرت امام صادق عليه السلام عبور فرمود با آن كه آنان سخنان خود را قطع كرده بودندكه حضرتش نشنود ، ولى امام نا اميدى آنها را بيشتركرد و اين آيه را بر آنها تلاوت فرمود : « قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً » ( اسراء / 88 ) مبشّران استعمارى دستگاه دينى مسيحيت كه اسلام را مانع پيشرفت بلكه سبب سقوط خود ميدانست چند قرن پيش با تمام قدرت و امكانات خود بر عليه اسلام نه تنها بناى رقابت را مانده بلكه به جنگ با او برخواسته ، و از هيچ گونه تهمت و افترا و ريختن خون بى گناهان